Bir Pazar günü

Galiba iyice yoruldum. Kendimle ilgilenmek için bile enerji bulamıyorum...
Bazı ilişkileri taşımak zor gelmeye başladı. Sonuna kadar tüketmeye çalışıyorlar. Bütün bunalar hem yoruyor, hem de üzüyor. Kimseyi kırmak istemiyorum (aslında kaybetmek istemiyor olabilir miyim?) sadece dayanma gücümün sonuna geldim. Hayatımı kolaylaştırmam çok kolay aslında; birilerini hayatımdan çıkarıp, düşünmekten kurtuluveririm. Ama hayatımdan çıkardığımı düşündüğüm biri beni aradığında bile, beni günlerce kilitlemeyi başarabiliyor. Bir başkası karşıma geçip söylediği yaptığını tutmayan kelamlarda bulunuyor, canımı sıkıyor ama müdahale etmiyorum. İstemiyorum böyle olmak. Değişmek lazım.